خداى تعالى فرمود : « هُنالِكَ دَعا زَكَرِيَّا رَبَّهُ قالَ رَبِّ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعاءِ . فَنادَتْهُ الْمَلائِكَةُ وَ هُوَ قائِمٌ يُصَلِّي فِي الْمِحْرابِ أَنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيى مُصَدِّقاً بِكَلِمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ سَيِّداً وَ حَصُوراً وَ نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ . قالَ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَ قَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ وَ امْرَأَتِي عاقِرٌ قالَ كَذلِكَ اللَّهُ يَفْعَلُ ما يَشاءُ . قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً قالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزاً وَ اذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً وَ سَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ » « 1 » ؛ « آن‌جا [ بود كه ] زكريا پروردگارش را خواند [ و ] گفت : " پروردگارا ، از جانب خود ، فرزندى پاك و پسنديده به من عطا كن كه تو شنوندهء دعايى . " پس در حالى كه وى ايستاده [ و ] در محراب دعا مىكرد ، فرشتگان او را ندا دردادند كه خداوند تو را به [ ولادت ] يحيى - كه تصديق كنندهء [ حقانيت ] كلمة اللَّه است و بزرگوار و خويشتن‌دار و پيامبرى از شايستگان است - مژده مىدهد . گفت : " پروردگارا ، چگونه مرا فرزندى خواهد بود ؟ در حالى كه پيرى من بالا گرفته است و زنم نازا مىباشد ! " [ فرشته ] گفت : " اين چنين ، خدا هر چه بخواهد ، مىكند . " گفت : " پروردگارا ، براى من نشانه‌اى قرار ده " . فرمود : " نشانه‌ات اين است كه سه روز با مردم ، جز به اشاره ، سخن نگويى ؛ و پروردگارت را بسيار ياد كن و شبانگاه و بامدادان [ او را ] تبسيح گوى . " » محدثانِ مفسر در تفسير اين آيات و دربارهء وجه درخواست زكريا از پروردگارش - كه براى او نشانه‌اى قرار دهد - مطالبى را ياد كرده‌اند كه با مقام پيامبران و كرامت آنان نزد خدا منافات دارد . آنان گفته‌اند كه او بر اثر وسوسهء ابليس ، در اين ترديد كرد كه آيا مژده آوران فرشته بودند يا شياطينى كه وى را مسخره مىكردند ، بدين جهت خداوند او را مجازات كرد و سه روز ، زبانش را بست تا توان سخن گفتن را نداشته باشد ؛ چرا كه ترديد روا داشت و از وسوسهء ابليس تأثير پذيرفت . طبرى در تفسير جملهء « رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً » مىگويد : « مقصود خداوند ، سخن

--> ( 1 ) . آل عمران ( 3 ) 38 - 41 .